Wednesday, April 25, 2018

तुझा सहवास

माझ्या अवतीभवती रोज खूप काही घडत असतं,
तुझा सहवास मात्र मनात घर करून रहातो...

तुझ्याशी जेंव्हा मी बोलतो, तेंव्हा मला बोलल्यासारखं वाटतं...
तुझा नाजूक आवाज ऐकून, अंग शहारल्या सारखं होतं...
एरवी माझं आयुष्य जणू, शांत आणि बंदिस्त असतं...

माझी नजर जेंव्हा तुझ्या नजरेशी भिडते,
हृदयाची धडधड, अचानकच वाढते,
तू जवळ नसलीस की तुला भेटावसं वाटतं...
तू जवळ आलीस की उगीचच उठून जावसं वाटतं...

तुझं बोलणं, तुझं वागणं, मला विचार करायला लावतं,
तुझ्या डोळ्यात माझं अस्तित्व, नेहमीच मला दिसतं,
रोज ठरवतो की आता, इथून दूर निघून जावं,
कितीही ठरवलं तरी मन, तुझ्या जवळच येऊन थांबतं...

कधी कधी मला वाटतं, की तुलाही असंच वाटत असावं,
तुझ्या मनाच्या कोपर्यात कुठेतरी, मी हळूच वावरावं,
तुझंही स्वप्न गोड असेल, स्वप्नात माझीच ओढ असेल,
आरशात पाहतांना देखील तुला, माझंच प्रतिबिंब दिसावं...

कुठेतरी वाचलंय मी की, काही नात्यांना नाव नसतं,
असुसलेल्या भावनांना, परतण्यासाठी गाव नसतं,
तरीही जपलंय मी आजवर, आपल्या मधलं हे अंतर,
तूच ठरवायचं आता हे, नातं निभवायचं कुठवर.....


- परशुराम महानोर


Tuesday, March 20, 2018

बीते पलोंकी यादें


दूर के फासलें, पास लगने लगे,
फिर नये अनकहें, ख़्वाब सजने लगे,

ख्वाईशें फिर नयी, ऐसी जगने लगी,
फुल चाहत के, चेहरेपे खिलने लगे,

हम न जाने कहा, ये रुका काफ़िला,
रास्ते मंजिलोंसे, अब जुड़ने लगे,

ना कहा ना सुना, फिर भी समझा दिया,
राज़ आँखोंसे दिलमें, अब उतरने लगे,

क्या पता अब हमें, हैं जाना कहा,
तेरे सायें के पीछे, सब चलने लगे,

हैं यकीन अब मुझे, तूम मिलोगे यही,
हर दुआमें तुझे ही, हम मांगने लगे,
-परशुराम महानोर

Saturday, March 10, 2018

स्वप्नातल्या परीची गोष्ट


तू स्वप्नात येतेस जेव्हा, रात्र लहान वाटू लागते...
तुझ्या नाजुक स्पर्शफुलांची, आठवण मनात दाटू लागते...

तू स्वप्नात येतेस जेव्हा, हळुवार वाहतो गार वारा....
तुझ्या सरकत्या पदराआडून, क्षितिजावरती तुटतो तारा...

तू स्वप्नात येतेस जेव्हा, उजळून जातो आसमंत असा....
तुझ्या रेशमी केसांवरती, जसा चमकतो चंद्र कवडसा...

तू स्वप्नात येतेस जेव्हा, स्वप्न न माझे स्वप्न राहते...
जागेपणीचे रुक्ष जगणे, क्षणात तुझ्यात विरून जाते...

तू स्वप्नात येतेस जेव्हा, शब्द चांदण्या बोलू लागती...
स्वप्नातल्या त्या परीची गोष्ट, पुन्हा एकदा सांगू लागती...
                     - परशुराम महानोर

Sunday, February 18, 2018

तुझ्या प्रेमात न्हाउदे, मला बेभान होऊनी...


दूर आभाळात चढे, जेव्हा शुक्राची चांदणी..
भासे मला तू ग उभी, जशी माझ्या या अंगणी...

तू हसता गालात, चंद्र मोहरला नभी...
बरसली चांदरात, तुझ्या रुपात भिजुनी...

तुला समोर पाहता, उरी धडधड वाढे...
माझं घायाळ काळीज, तुझ्या नयन बाणांनी.....

तू जवळ येताच, भरे श्वासात सुगंध...
जाई-जुई मोगर्याची, जणू शाल पांघरुनी...

तुझ्या मैफिलीत जेव्हा, मी गायलो एकटा...
थरारले तुझे ओठ, माझ्या डोळ्यात पाहुनी...

आता सोसायच्या किती, तुझ्या फुलांच्या जखमा...
तुझ्या प्रेमात न्हाउदे,  मला बेभान होऊनी...

-   परशुराम महानोर


Wednesday, January 31, 2018

उरलेल्या जगण्याला, श्वासांची साठवण...!

उघडी कवाडे, अन , तुटलेल्या भिंती,
आजवर जपलेली, अदृश्य नाती,

थोडंसंच स्वप्न, तुटण्याच्या भीतीनं,
पापण्यांत ठेवलं, कधीच नाही पाहिलं,

थोडीशी आपुलकी, थोडासा विश्वास,
थोडासा त्रास, थोडाच राहिला प्रवास,

थोडीशीच उरलेली, तुझ्यातली तू,
अन थोडासाच उरलेला माझ्यातला मी,

थोडंसंच प्रेम, अन, थोडीशी आठवण,

उरलेल्या जगण्याला, श्वासांची साठवण...!

-परशुराम महानोर

Thursday, December 21, 2017

ती आज गोठली आहे



कोमेजल्या फुलांनी, ही प्रीत माळली आहे,
माझी अनंत स्वप्ने, मी आज जाळली आहे,

नव्हतो कधीच येथे,  मी भाग शर्यतीचा,
समजावूनी मनाला, मी हार टाळली आहे

आता नसे कशाची, ओढ ही जीवाला,
सोडून पावलांना, ही वाट चालली आहे,

सरता सरता ही सरेना, हा काळोख दाटलेला
निजवून मज उशाशी, ही रात जागली आहे.

            भिजवून आसवांनी, मोहरून सर्व काया,
ओल्या मिठीत माझ्या, ती आज गोठली आहे...!

-परशुराम महानोर

Thursday, December 14, 2017

गझल



यहा हर शख्स के चेहरे बहुत है,
मासूम आँखोंमे राज गहरे बहुत है,

धुंधला सा दिखता है हर इंसान यहाँ,
तुम्हारे शहर मे कोहरे बहुत है,

हमे तो आदत है मैफिलों मे झूमने की
दिल के समंदर में लहरे बहुत है,

यहा हर कदम संभाल के रख मेरे दोस्त,
इश्क की गलियोंमे हुस्न पे पहरे बहुत है....!

-परशुराम महानोर

तुझा सहवास

माझ्या अवतीभवती रोज खूप काही घडत असतं, तुझा सहवास मात्र मनात घर करून रहातो... तुझ्याशी जेंव्हा मी बोलतो, तेंव्हा मला बोलल्यासारखं वाटतं....